Ktoś wszedł do pokoju. Ciężkie, robocze buty, sucho przywitały się z wycieraczką. Ciche pstryknięcie zapowiedziało przybycie światła (droga wiodła prosto z żarówki, którą zazdrośnie obejmował szary abażur). Ostry poblask nadał pomarszczonemu pokojowi nowego wyrazu.
W kącie, po lewej stronie, stała wielka, stara szafa (której nieśmiałość nie pozwoliła wcześniej przebić się przez mrok). Wymięta kapa, uprzednio odgrywająca rolę upiornego kokonu skrywającego pokraczny rzutnik, najzwyczaniej w świecie leżała na dywanie. Nie mrugnęła nawet naderwanym okiem, kiedy jeden z butów kopnął ją gdzieś w kąt. W przeciwległym rogu zwieszały się ze ścian dwie drewniane półki (przywodziły na myśl jakby egzotyczną roślinę, ewentualnie zgrzybiałego pasożyta), na których w równych rzędach ustawione były stare świeczki. Po ścianie (oklejonej zniszczoną tapetą w kwiatki), tworząc fatamorganę łez, marzył o spłynięciu zastygły wosk. Gdzieś nieopodal, na wbitym gwoździu, wisiało przykurzone lustro. Samo pomieszczenie w ciemnościach sprawiało wrażenie dużo większego, można by rzec - ezoterycznego. W ostrym, żarówczanym świetle, ukazał się jednak niewielki, całkiem trywialny i zagracony pokój. Uwagę zwracał rzutnik, który zamknąwszy oko, tkwił nieopodal leżącego na podłodze ciała. Wilgotna taśma, wcześniej brutalnie przewijająca obrazy, zwisała teraz niby złamana kończyna. Wszystkiemu z sufitu przyglądała się rozpłaszczona niczym wielki, włochaty pająk Bezradność.
Opadnięta pokrywa rzutnika odkrywała komorę, w której powinien znajdować się przedłużacz. Sprawiała wrażenie pustej, jednak przy lepszym przyjrzeniu się, można było dostrzec wbity pionowo, w puchową, czarną poduszeczkę psi język, który położony w nienaturalnej pozycji ślinił się, jakby nadal tkwił w pysku właściciela. Wszystko to potęgowało wrażenie perfidnej zbrodni pozbawienia psa organu właściwego, między innymi, do higieny intymnej.
skomentuj (2)